آستین «کوهانی» در این طراحی، صرفاً یک جزئیات تزئینی نیست؛ نقش ستونِ بصری مانتو را بازی میکند. خط شانه با یک شکست کنترلشده بالا میآید و تاج آستین را بهصورت برجسته اما مهارشده شکل میدهد؛ این برجستگی آگاهانه باعث میشود عرض شانه متعادلتر دیده شود و بالاتنه ساختارمندتر جلوه کند، بدون آنکه وارد قلمرو اغراق یا پف شود. نوار برجستهی دوختهشده در امتداد حلقه آستین—که با ریزسنگهای مشکی دنبال شده—نگاه را روی معماری شانه متمرکز میکند و همزمان مرز مشخصی بین حجم و بدنه ایجاد میکند؛ مرزی که مانع از پخششدن فرم میشود. در طول بازو، آستین بهتدریج جمع میشود تا سیلوئت از حالت نمایشی به حالت پوشیدنی منتقل شود؛ این جمعشدن تدریجی، هم خوانایی فرم را بالا میبرد و هم حرکت دست را آزاد نگه میدارد. هماهنگی خطوط لوزیشکل پارچه با مسیر دوخت آستین، یک بافت سهبعدی آرام میسازد که نور را نمیشکند، بلکه کنترل میکند؛ و همین کنترل، دلیل اصلی لوکسدیدهشدن این آستین است. کوهانیِ این مانتو برای دیدهشدن طراحی نشده، برای ماندن طراحی شده است.



